من ملك بودم و فردوس برين جايم بود * آدم آورد در اين دير خراب‌آبادم 45 من مىخورم و هر آن‌كه او اهل بود * مىخوردن من به نزد او سهل بود 210 ( 2 بيت ) من و تو عارض ذات وجوديم * مشبّك‌هاى مرآت وجوديم 44 مىخوردن من حق ز ازل مىدانست * گر مى نخورم علم خدا جهل بود 30 نه آن‌چنان به تو مشغولم اى فرشته سير * كه ياد خويشتنم در ضمير مىآيد 55 ( 2 بيت ) و ليست أيضا أثّرت الّا بأن * منفعل منها به وضع اقترن 87 هر آن كو ز دانش برد توشه‌اى * جهانى است بنشسته در گوشه‌اى 130 ، 166 همه جور من از بلغاريان است * كز آن آهم همى بايد كشيدن 351 ( 5 بيت ) يكى گفتش كه اى گم‌گشته فرزند * كه اى روشن ضمير پير خردمند 159 ( 4 بيت )